Kronieken uit het verleden

"Verleden nacht was het duister zwarter
en dieper dan het zwart van nachten
diep en oceanen zwart."
In 'Kronieken uit het Verleden'
begeeft de lezer zich van meet af aan
op glad ijs. Het verhaal verstrengelt
zich zoals DNA overheen Machinaties, literaire kuiperijen die alsmaar dieper
in de tijd terugkeren - en Kronieken,
een virtuele dialoog die de Machinaties
chronologisch in werking stellen.
Altegader vormen beide, we citeren: "het
zwarte gat, de blinde vlek en daarom
de allesomvattende singulariteit van
een in zichzelf terugkerend multiversum
dat op haar beurt uit parallelle zij
het intrinsiek verstrengelde werelden
bestaat - de alfa en omega zo men wil:
begin én einde oftewel oorzaak en
gevolg, gesmeed tot een dubbele helix
die als een vicieuze cirkel eeuwig in
zichzelf terugkeert en alles en iedereen
verteert, zichzelf inbegrepen."
De naderende dood van de vader van de
schrijver en diens groeiende liefde/
obsessie voor een briljant "sterrenkind"
tekenen de immer vervagende contouren
van een zich met rasse schreden
digitaliserende wereld die op het punt
staat ontheemd te worden - de vraag
is door wie of... wat? Niets is wat het
lijkt. Of, in de bewoording van de
schrijver zelf:
"Door te lachen als een sperwer leidt
de koekoek de karekiet af."
Iedereen is welkom.