OASE 125

    
Breidt het ontwerpend denken uit door tijd als dimensie centraal te stellen
    
Biedt instrumenten voor het kritisch omgaan met complexiteit, verandering en continuïteit in de praktijk
    
Brengt niet-westerse en vernaculaire perspectieven in het debat over hergebruik
    
Geïnspireerd door Trachtenbergs invloedrijke theorie van ‘building-in-time’


Dit nummer van OASE benadert hergebruik als een dynamische, tijdgebonden ontwerppraktijk en onderzoekt hoe projecten zich ontwikkelen via opeenvolgende interventies door de tijd heen.

Geïnspireerd door Marvin Trachtenbergs concept ‘building-in-time’, presenteert het nummer aan de hand van rijk geïllustreerde gebouwportretten hedendaagse architecten die hergebruik benaderen als een stapsgewijs en open proces, waarbij sporen uit het verleden in balans worden gebracht met nieuwe ingrepen.

Met projecten uit onder meer Europa en Azië brengt het uiteenlopende culturele perspectieven in dialoog en biedt het een prikkelende en actuele heroverweging van hoe architectuur betekenis kan accumuleren en auteurschap, esthetiek en ethiek kan herbevragen.



    
Expands design thinking by foregrounding time as an operative dimension
    
Offers tools to critically engage with complexity, change, and continuity in practice
    
Brings non-Western and vernacular perspectives into the discourse on reuse
    
Anchored in Trachtenberg’s influential theory of ‘building in time’


This issue of OASE approaches reuse as a dynamic, time-based design practice and explores how projects evolve through successive interventions over time.

Inspired by Marvin Trachtenberg’s concept of ‘building-in-time’, the issue presents richly illustrated building portraits that highlight contemporary architects who approach reuse as an incremental and open-ended process, balancing traces of the past with new interventions.

Featuring projects from Europe, Asia and beyond, it brings diverse cultural perspectives into dialogue and offers a timely and thought-provoking reconsideration of how architecture can accumulate meaning while rethinking authorship, aesthetics and ethics.