Wat een geluk dat jij me ziet

Er zit een duiveltje op mijn schouder. Een gemeen beestje, vol gemene woorden.
Ik ben ermee naar de huisarts gegaan. We bekeken het samen, onder een stolp. ‘Wat vervelend,’ zei ze. ‘Maar de meeste mensen hebben er een. Het wordt vooral een kwestie van ermee leren omgaan.’
Heb ik weer.
Een jaar lang moest ik met het duiveltje aan het werk. Met een therapeut.
Ze zei dat ik erover moest schrijven, dat dat zou kunnen helpen. Dus dat deed ik.
Over het duiveltje, maar vooral over alles daaromheen.
Over vrienden die zien dat het niet zo goed gaat, zonder oordeel
Over taart eten onder een paraplu
Over bloemen plukken voor andermans huisdier
Over iets liefs doen, zonder dat iemand het merkt.
Hoe meer ik schreef, hoe meer ik zag: niet alleen ik heb een duiveltje.
Iedereen heeft zo’n beestje.
Sommigen vechten ermee. Anderen hebben geleerd hoe ze ernaast kunnen leven. 
En soms… helpt het je zelfs.
Dit boek is voor die dagen waarop het zwaar voelt.
Voor wanneer je iemand nodig hebt die zegt: ‘Ik zie je.’ 

Misschien denk je na het lezen net als ik, heel even:
eigenlijk, gaat het best goed.