Zoals we het altijd doen

Hoe word je arts als niemand je precies kan vertellen hoe dat moet?
Tijdens lange dagen in het ziekenhuis en op momenten thuis begin ik te schrijven. Wat eerst losse notities zijn, groeien uit tot een persoonlijk verslag van mijn jaren als coassistent. Over twijfel, ongemak, overwinningen en alledaagse situaties die zo normaal lijken, maar bij nader inzien ontzettend bijzonder zijn.
Dit boek is geen handleiding en zeker geen heldenverhaal. Het is een dagboek vol humor en zelfspot van iemand die onderweg is. Iemand die leert door te doen, door te kijken, door fouten te maken en vragen te stellen. Ik wil laten zien dat er niet één manier is om arts te zijn en dat zoeken daar onlosmakelijk bij hoort.
Voor iedereen die aan het begin staat, er middenin zit of graag terugkijkt. Of voor wie even wil blijven hangen bij de kleine momenten die het vak bijzonder maken.