Duistere obsessie

Ik ben het enige wat tussen haar staat en de mensen die haar dood willen hebben.

Het enige wat ze ziet als ze naar me kijkt, is een monster - met bloed besmeurde handen, een door geweld verkoold hart.

Wat ze niet ziet, is dat diezelfde handen het enige zijn wat haar in leven houdt.

Ze vlucht telkens weer voor me weg. Maar elke keer loopt ze weer een stapje dichter naar de vijanden die op ons jagen.

Ze brandt van haat voor de kooi die ik om haar heen heb gebouwd... En toch schuilt er warmte onder de woede. Een honger waar we allebei niet aan kunnen ontsnappen.

De rivaliserende bratva zal niet stoppen voordat ze is uitgeschakeld.

Mijn oplossing? Met haar trouwen. Haar ontastbaar maken. Haar aan mij binden met bloed en naam.

Ze blijft de strijd met me aangaan - wild, mooi en woedend.

Maar dit is oorlog. En ik bescherm wat van mij is.

Wanneer ze na een hinderlaag bloedend in mijn armen ligt, verandert alles. Dit huwelijk is niet langer een oplossing. Het is een claim. Een gelofte.

Ze zal mijn ring dragen.

Ze zal mijn naam dragen.

Ze zal van mij zijn...

Zelfs als ik haar moet ruïneren om haar hier te houden.