Snikken en Grimlachjes

Piet Paaltjens is het literaire alter ego van dichter en dominee François Haverschmidt (1835–1894). Met zijn melancholische, ironische poëzie neemt hij een unieke plek in binnen de negentiende-eeuwse Nederlandse letterkunde. Zijn enige dichtbundel, Snikken en Grimlachjes, was meteen bij publicatie in 1867 een daverend succes en blijft tot op de dag van vandaag fascineren door de kenmerkende combinatie van romantische smart en zelfspot.

Snikken en Grimlachjes werd grotendeels geschreven tijdens de Leidse studententijd van Haverschmidt. De verzen worden gepresenteerd als het nagelaten werk van de fictieve dichter Piet Paaltjens, een bleke, melancholische student die in 1853 spoorloos zou zijn verdwenen. De bundel bevat het openingsgedicht De Bleeke Jongeling, de cyclus Immortellen (1850-1852), de Tijgerlelies (1851-1853) en de Romancen. 

Het werk combineert romantische motieven als onbeantwoorde liefde en eenzaamheid met ironie, zelfspot en realistische details. Tot op heden geldt het als een klassieker uit de Nederlandse literatuur, en meer in het bijzonder als een uniek product van de romantische studentenliteratuur uit het midden van de negentiende eeuw.