Waarom een gezonde democratie niet zonder journalisten kan

Een gloedvol pleidooi voor een betere, onafhankelijkere en diversere journalistiek 
De journalistiek is de waakhond van de democratie: ze ontmaskert leugens en machtsmisbruik en helpt ons de wereld te begrijpen. Hierdoor kunnen we keuzes maken die gebaseerd zijn op controleerbare informatie. Maar er is iets aan het veranderen: onze waakhond raakt steeds vaker in de verdrukking door de uiteenlopende belangen van de politiek, het bedrijfsleven en de online media. De onafhankelijkheid van de journalistiek is geen garantie meer.
In dit pamflet onderzoekt Natasja Gibbs wat onze journalistiek zou kunnen en móéten zijn in een tijd van groeiend autoritarisme, structurele desinformatie en de enorme invloed van big tech op ons publieke debat. Hoe behoudt de journalist zijn onafhankelijkheid en hoe krijgt hij of zij het vertrouwen van de burger terug? Hoe beschermen we onze waakhond van de democratie tegen macht, markt en gemakzucht, zodat de journalistiek weer van ons allemaal wordt? In Waarom een gezonde democratie niet zonder journalisten kan gaat Natasja Gibbs op zoek naar antwoorden op deze vragen en draagt ze alternatieven aan voor hoe het beter kan en beter moet.
Een urgent en bubbel-doorbrekend journalistiek pamflet van een auteur die de mediawereld door en door kent 
Vijandigheid en agressie richting journalisten neemt steeds hevigere vormen aan waardoor de persvrijheid in Europa steeds meer onder druk komt te staan
Natasja Gibbs werkt al meer dan vijftien jaar voor en achter de schermen bij tal van radio- en televisieprogramma’s en kent de mediawereld van binnenuit
Citaat
‘In de afgelopen tien jaar waarin ik op het Mediapark in Hilversum werk heb ik de beveiliging steeds meer en meer zien toenemen. Publiek wordt gescreend, prominente gasten worden aangemerkt met een risicoprofiel en geen enkele gast mag onbegeleid door het pand lopen. Met enige gêne hoor ik redacteuren aan gasten uitleggen hoe ze door een tourniquet moeten lopen en ze op het hart drukken dat ze bij iedere deur hun bezoekerspasje moeten scannen omdat ze anders niet terug kunnen naar de uitgang. Het is alsof we in een verhaal van Kafka vastzitten: de publieke omroep die zich moet beschermen tegen publiek.’