Veertien dagen op een ijsschots

In de strenge winter van 1848-1849 trekken vader Bording en zijn zoons Klaas en Jaap vanuit Durgerdam de bevroren Zuiderzee op om bot te vangen. Ze hebben een uitzonderlijk goede vangst, maar tijdens het werk breekt bij storm en dooi ongemerkt het ijs rondom hen los. Ze belanden op een drijvende ijsschots die steeds verder van het land wegdrijft.
Wat volgt is een bijna twee weken durende overlevingstocht. De mannen hebben nauwelijks beschutting, worden doorweekt door regen en sneeuw, en lijden aan honger, kou en uitputting. Ze zien Marken en andere dorpen meerdere keren, maar telkens verhindert het losgebroken ijs dat ze de wal bereiken. Soms worden ze bijna verpletterd tussen botsende ijsschollen; soms lijkt redding nabij, maar glijdt die weer weg.
Ondertussen verkeert moeder Bording thuis in totale wanhoop wanneer blijkt dat het hele ijs bij Durgerdam verdwenen is. Iedereen vreest het ergste.
Op de veertiende dag worden de vissers eindelijk opgemerkt door vissers uit Vollenhove, die met groot gevaar voor eigen leven een reddingsactie uitvoeren. De mannen weten de drie uitgeputte Bordings net op tijd van het laatste restje schots te halen, vlak voordat het ijs volledig in zee wegzinkt. In Vollenhove worden ze verzorgd en kunnen ze herstellen van hun ontberingen.
Veertien dagen op een ijsschots is daarmee een meeslepend, waargebeurd verslag over moed, doorzettingsvermogen, familieband en de onvoorspelbare kracht van de Zuiderzee.