Gestolen geluk

Het epische verhaal van de gevierde zangeres Desi von Halban-Kurz en de liefde tussen haar en kunsthandelaar Jacques Goudstikker

Desi von Halban-Kurz groeit tijdens het interbellum op in de hogere sociale kringen van Wenen, ooit het kloppend hart van het oude Keizerrijk. Haar moeder, de wereldberoemde zangeres Selma Kurz, sterft wanneer Desi slechts eenentwintig jaar oud is. Vier jaar later sterft ook haar vader. Alleen en verweesd lijkt Desi zich te willen schikken in een slechte verhouding met een charlatan. Tot ze wordt uitgenodigd om als soliste op te treden in kasteel Nijenrode. De eigenaar van het kasteel, de gerenommeerde Nederlandse kunsthandelaar Jacques Goudstikker, heeft daar in samenwerking met het Concertgebouworkest een spectaculair benefietconcert georganiseerd ten behoeve van Joodse vluchtelingen. De ontmoeting met Goudstikker zal haar leven ingrijpend veranderen.

Er bloeit een hevige verliefdheid op tussen Desi en Jacques en binnen een half jaar trouwen ze, waardoor Desi zowel haar ex-geliefde als het in Oostenrijk oprukkende nazisme kan ontvluchten. Maar ook in Nederland wordt de oorlogsdreiging steeds groter, en na de inval van de Duitse troepen besluiten Desi en Jacques om samen met hun baby de laatste boot naar Engeland te nemen. Noodgedwongen laat Jacques zijn waardevolle kunstcollectie van ruim tweeduizend meesterwerken achter, waarna het beruchte nazikopstuk Hermann Göring zich vrijwel meteen het grootste deel van de collectie toe-eigent.

Berooid en opnieuw op de vlucht gaat Desi een onzekere toekomst tegemoet. Toch is ze vastbesloten met haar gezin een nieuw leven op te bouwen, waar ze dan ook terecht zullen komen. Met hun beider talenten en hun grote liefde voor elkaar kunnen ze bergen verzetten, dat weet ze zeker. Maar het noodlot blijft hen achtervolgen.

Over De crèche

‘Elle van Rijn schrijft intens en integer over de onmenselijke beslissingen die de leiding van de crèche moest nemen over het lot van de opgepakte Joodse kinderen.’ NRC

‘Van Rijn heeft een dijk van een roman geschreven: een buitengewoon indringend verhaal dat niet gespeend is van humor, en tegelijk kippenvel en tranen van ontroering teweegbrengt.’ Nederlands Dagblad

Over Terug naar Insulinde

‘Met inlevingsvermogen en oog voor rauwe details schildert Van Rijn de interneringskampen waarin Rosa terechtkomt.’ NRC

‘Schitterend en empathisch geschreven, een fascinerend en menselijk boek om diep in weg te duiken.’ Boekenkrant